خدایا! تو همانی که من میخواهم.کاری کن که من هم همانی باشم که تو میخواهی
یا رب!
التماست میکنم که دعا کردن را به من بیاموزی و خودت هم آنرا اجابت نمایی که کیست آنکه بهتر از تو نیازم را بر آورد؟
اله من! چگونه شکرت گویم و چه طور عشق و محبتم را به تو بیان کنم، حال که زبان از وصف تو قاصر و این بنده ی عاصیت توان شکر ذره ای از لطفت را ندارد
کاش بتوانم هر بامداد، نعمت هایت را به شماره در آورم تا فراموشم نشود که هر چه دارم از تو دارم
بار الهی! مرا آفریدی،علی رغم اینکه پیش از خلقتم عیب و نقصم بدیدی
ولی با محبت برویم بخندیدی
و از پرتو عشقت ذره ای برمن بتابیدی
و با آن ذره آتش به جانم کشیدی
ولی من همان بنده ام که پلیدم
بزرگی و لطفت ندیدم،
به سرعت به سوی گناهان دویدم،
ولیکن به دل هست این امیدم،
که باز آیم و سر به زیر از گناهان بگویم:
ببخشا که من هرچه کردم نفهمیدم
و میدانم که تو میبخشی
و میدانم که بهترین و والا ترین عاشق و معشوق تویی و بس ...
عشق ،تصویر جاودانی ماست
یادگار تب جوانی ماست
با همین سادگی و بی رنگی
عشق ،نقاش ماست ، مانی ماست :
در زمین این « سیا قلم » هایش
طرح دنیای آسمانی ماست
عشق ، این واژه ی به ظاهر گنگ
به وضوح غم نهانی ماست
خبر از جای ما چه می گیری ؟
عشق ،تمثیل لا مکانی ماست
سمت خوبی ،دو کوچه مانده به دوست
این خودش ،بهترین نشانی ماست
عشق ، چیزی است مثل یک لبخند
که نمودار مهربانی ما ست
عمر بی عشق ما ، مصادف با :
مرگ جانسوز و ناگهانی ما ست
باید از او مواظبت بکنیم
عشق ، میراث باستانی ماست
آه، بگذار زین دریچه باز
خفته در پرنیان رؤیاها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها
دانی از زندگی چه می خواهم
من تو باشم، تو، پای تا سر تو
زندگی گر هزارباره بود
بار دیگر تو، بار دیگر تو
آنچه در من نهفته دریائیست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین توفانی
کاش یارای گفتنم
کاش یارای گفتنم باشد
بسکه لبریزم از تو، می خواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریاها
بسکه لبریزم از تو، می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه تو آویزم
آری، آغاز دوست داشتن زیباست
گر چه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
کاش چون پاییز بودم... کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم
برگ های آرزویم یکایک زرد می شد
آفتاب دیدگانم سرد می شد
آسمان سینه ام پردرد می شد
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد
اشک هایم همچو باران
دامنم را رنگ می زد
وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پرشور و رنگ آمیز بودم
شاعری در چشم می خواند... شعری آسمانی
در کنارم قلب عاشق شعله می زد
در شرار آتش دردی نهانی
نغمه ی من ...
همچو آوای نسیم پر شکسته
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته
پیش رویم :
چهره ی تلخ زمستان جوانی
پشت سر:
آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه ام:
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی
کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم
ایستگاه خدایی
قطاری که به مقصد خدا می رفت ، لختی در ایستگاه دنیا توقف کرد و پیامبر رو به جهانیان کرد و گفت:
مقصد ما خداست . کیست که با ما سفر کند؟
کیست که رنج و عشق توامان بخواهد ؟
کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است تنها برای گذشتن ؟
قرن ها گذشت اما از بیشمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدنداز جهان تا خدا هزار ایستگاه بود.
در هر ایستگاه که قطار می ایستاد ، کسی کم می شد قطار می گذشت و سبک می شد ، زیرا سبکی قانون راه خداست .
قطاری که به مقصد خدا می رفت، به ایستگاه بهشت رسید . پیامبر گفت اینجا بهشت است . مسافران بهشتی پیاده شوند،اما اینجا ایستگاه آخر نیست .
مسافرانی که پیاده شدند ، بهشتی شدند .اما اندکی ،باز هم ماندند ،قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.
آنگاه خدا رو به مسافرانش کرد و گفت :درود بر شما ،راز من همین بود .آن که مرا میخواهد ، در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد . و آن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسیددیگر نه قطاری بود و نه مسافری .
( تقدیم به تمام مادرانی که فرزند خودشان را از دست داد اند )
دفتر خاطراتمو هر شب ورق میزنم
اسم تو تو هر صفحشه میخونمو میشکنم
خالکوبی کردم اسمتو روی تموم بدنم
تا باورت شه اونی که هر لحظه یادته منم
هرکی میپرسه حالمو میگم همه چیز عالیه
هیشکی نمیدونه چقدر جای تو اینجا خالیه
حالا میفهمم خالی یعنی جه حس و حالی
( خالی یعنی بی تو بی تو یعنی خالی )
خالی یعنی بی تو بی تو یعنی خالی خالی یعنی بی تو بی تو یعنی
فکر میکنم نبودنت عادی میشه فردا برام
فردا میاد باز میبینم هیچی به جز تو نمیخوام
باهیشکی حرف نمیزنم هیچ جوکی خنده دار نیست
بعد هر زمستونی معلومه که بهار نیست
هرکی میپرسه حالمو میگم همه چیز عالیه
هیشکی نمیدونه چقدر جای تو اینجا خالیه
حالا میفهمم خالی یعنی جه حس و حالی
( خالی یعنی بی تو بی تو یعنی خالی )
دفتر خاطراتمو هر شب ورق میزنم
اسم تو تو هر صفحشه میخونمو میشکنم
باز هم شب شد و این دل بی قرار
حمله سرد سکوت و انتظار،
باز دنیا با دلم بی رحم شد
باز هم درس سخت انتظار...
دلم در کنج تنهایی به هر دم می زند بانگی
ولی افسوس و صد افسوس
که این فریاد مبهم را چه جایی جز درون باشد؟
در این دنیای پر شور و هیاهو اما پر ز غم
چه کس در فکر فریاد دل بی تاب من باشد؟
و من در اوج فریادم
ولی ساکت...
ولی تنها...
و این تنهایی و بی همدمی ، آری
یگانه دُر غم در قلب من باشد...
منم و یک تقدیر ،
منم و یک فریاد ،
منم و یک تردید ،
منم و یک شب طوفانی و سرد ،
منم و وسعت شبهای بلند ،
منم و ساکت شبهای کویر ،
منم و یک عطش بی مقدار ،
عطش بودن دوست ،
عطش لمس صفا ،
عطش مهر ، وفا ،
عطش شور و شب و ماه و دل و یک دریا ،
و سرم غرق در اندیشه این دور سیاه ،
دور نیرنگ و دروغ ،
دور تزویر و ریا ،
که در آن باکی نیست ، ز سیاهی و نبودن در راه،
و رسیدن به عدم ،
ز دروغ ،
ز کلام و ز نگاه .
و دلم در تپش یک آواز ،
و گلویم پر بغض ،
و تنم سرد از این شور دروغین جهان ،
و وجودم همه عطشان ، سوزان ،
ز شب و تیرگی و یخبندان ،
و لبم غرق سکوت ...
چه سکوتی که مرا می برد اکنون به جنون ،
می رساند به لب دره هیچ ،
بی خیال از همه چیز و همه کس ،
بی تفاوت به زمین و به زمان ،
و دلم می خواهد ،
لب این دره هیچ ، در همین حال جنون ،
بشکنم شیشه غمگین سکوت ،
بزنم فریادی ،
که صدایم برود تا فردا ، تا اوج ،
و دلم می خواهد ،
نکنم هیچ به خشنودی دنیا نگهی ،
ودلم آنچه بگوید بکنم ...
به خودم می نگرم ،
ایستاده به تماشای جهان ،
تنها ،
خیره و مات و خموش ،
آنچه از من باقیست ،
جرعه ای یا قدحی از عشق است ،
حاصل خاطره های دیروز ،
آن هم ، بی هراس و تردید ،
تقدیم تو باد.
« من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست ،
آخرین جرعه ي اين جام تهی را تو بنوش »
